เกลียด ... มูลค่าที่หายไป

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ความสัมพันธ์ฉันมิตรจะสลายไปในพริบตาได้ ไม่ว่าจะเป็นการสานสายใยใจเดียวกันระหว่างสามีภรรยาซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นแสนชิดใกล้กว่าคู่ใด ขิงก็รา ข่าก็แรงในบางเวลา ใครจะไปรู้ว่าน้ำผึ้งผสมมะนาวจะให้รสโอชะกลมกลืน น้ำลายลื่นไหลหยดไม่รู้ตัว เป็นแน่ แต่ความรูสึกในๆ เมื่อแฝงด้วยแรงศรัทธาที่แรงกล้า แม้จะขมสักเพียงไหนก็ยอมกลืนเข้าไปด้วยใจที่มุ่งมั่น เพียงแค่คิดว่าโรคร้ายอาจจะมลายหายไป ...

ในบางครั้งความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน เหมือนกับการคิดว่า น้ำผึ้งหวานจะเข้ากันได้อย่างกลมกล่อมกับน้ำมะนาวเปรี้ยวได้อย่างไร วิถีแห่งธรรมชาติชีวิตอันบริสุทธิ์ได้ถูกกำหนดอย่างพิถีพิถันไว้แล้ว มันก็จะไม่แคล้วคลาดกับธรรมชาติที่เป็นอยู่ได้หรอก เมื่อสิ่งนี้เป็นข้อเท็จจริงอย่างหนึ่ง แล้วใยเล่าไม่กล้าที่เปล่งถ้อยคำนี้ออกมาจากใจที่เปี่ยมด้วยความจริงใจ หรือไม่กล้าแสดงออก เพราะเพียงแค่รักษาน้ำใจและความรู้สึกกระนั้นหรือ ใช่ ... คนที่เรากล่าวออกไป บางทียังไม่ประจักษ์ถึงข้อเท็จจริงนี้ มันอาจเกิดภัยพิบัติซัดกระหน่ำ ถลำล้วงบ่วงแห่งจิตใจ เป็นห่วงเป็นใย ว่าเธอจะเสียใจ

..... หรือว่า จะทนได้กับพฤติกรรมที่แย่ๆ

...... หรือ ที่แน่ๆ คือ ความรู้สึกตายด้าน

...... หรือ จะปล่อยวางให้มันถลาทับถมนานๆ

...... จุดจบคลืบคลาน ถล่มทับชีวิตบรรลัยกาล

เราถูกหว่าน ด้วยคำหวาน ฉันรักเธอ

จนเผอเรอ เหม่อลอย คอยความหวัง

เพียงแค่คำ ที่สถิต “รัก” จีรัง

มูลค่าคำ ว่า “เกลียด” จึงหายไป

หรือใช้คำ ไม่รื่นหู เสี้ยมหัวใจ

แล้ว “เกลียด” กับ “ไม่ชอบ” ต่างอย่างไร

อ๋อ อยากให้ บอกว่า “ไม่ชอบ” ใช่ไหม

เธอจะได้ สบายใจ ขอทำใจ