การญิฮาดด้วยหลักฐานเป็นรากฐานหนึ่งในการโต้แย้งในเรื่องหลักศรัทธา เนื่องจากหลักศรัทธาที่แท้จริงต้องมีการสนับสนุนด้วยหลักฐาน ถึงแม้เราเรียกร้องหลักฐานจากผู้ที่อยู่ในหนทางที่ไม่เที่ยงตรงก็ตาม โดยยึดมั่นว่าหลักฐานที่เราเรียกร้องนั้นไม่จริงก็ได้ หลักฐานจากมหาคัมภีร์อัล-กุรฺอาน ในสูเราะฮฺอัล-บะเกาะเราะฮฺ อายะฮฺที่ 111 มีความว่า:
ความว่า: “จงกล่าวกับพวกเขาเถิดว่า จงนำหลักฐานของพวกท่านมา ถ้าพวกท่านเป็นผู้สัตย์จริง”
สิ่งที่อัศหาบุลกะฮฺฟิปฏิบัตินั้นชัดเจนมากในคำกล่าวของพวกเขา “ทำไมพวกเขาจึงไม่นำหลักฐานอันชัดแจ้งมายืนยันเล่า ดังนั้นจะมีผู้ใดอธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่กล่าวเท็จต่ออัลลอฮฺ” [1] อัศหาบุลกะฮฺฟิได้ขอหลักฐานและสัญลักษณ์จากพวกพ้องของเขาที่สามารถแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่พวกเขาได้ปฏิบัตินั้นเป็นที่อนุมัติ คัมภีร์อัล-กุรฺอานได้เน้นว่าผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาไม่สามารถจะให้หลักฐานในการตั้งภาคีกับอัลลอฮฺ I ถึงกระนั้นก็ตาม พวกเขายังฝืนตั้งภาคีและโต้เถียงในสัญลักษณ์ต่างๆของพระองค์ พวกเขาปฏิบัติเช่นนั้นเนื่องจากความหยิ่งยโสในจิตใจของพวกเขาเท่านั้น
การเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยหลักฐานอันชัดแจ้งจากคัมภีร์อัล-กุรฺอานและอัล-หะดิษของท่านรสูล r ในทัศนะของอิบนุลกอยยิม (Ibnulqaiyim, n.d:
ความว่า: “ดังนั้น เจ้าอย่าเชื่อฟังพวกปฏิเสธศรัทธา และจงต่อสู้ดิ้นรนกับพวกเขาด้วยหลักฐานจากคัมภีร์อัล-กุรฺอานโดยการต่อสู้ดิ้นรนจนถึงที่สุด(อย่าได้ท้อถอย)”
สูเราะฮฺนี้เป็นสูเราะฮฺที่ถูกประทานในยุคมักกะฮฺ และการญิฮาด ณ ที่นี้ คือการเผยแผ่และการญิฮาดด้วยหลักฐาน
